افزایش عملکرد تولید چوب صنوبر تبریزی با انتخاب مناسب فاصله کاشت

به گزارش روابط عمومی مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، محسن کلاگری، رئیس بخش تحقیقات صنوبر و درختان سریع‌الرشد در یک گفت‌وگوی ویژه در تبیین این دستاورد مهم، اظهار داشت: گونه­ها و کلن‌های مختلف صنوبر، در فواصل مختلف کاشت، عملکرد تولید چوب در هکتار متفاوتی دارند بنابراین، انتخاب فاصله کاشت مناسب می­تواند نقش مهمی در افزایش رویش قطری و حجمی سالانه این درختان ایفا کند. علاوه بر این، فاصله کاشتِ مناسب می­­تواند سن برداشت را تا حدی کاهش و تولید چوب در واحد سطح را افزایش دهد.

وی ادامه داد: بر اساس این پژوهش، فاصله کاشت ۲ در۲ متر، به همراه استفاده از کلن صنوبر سالاری، عملکرد قابل توجهی را در رشد قطری و حجمی درختان نشان داد. این الگوی کاشت می‌تواند علاوه بر افزایش تولید، زمان رسیدن به بهره‌برداری اقتصادی را نیز کاهش دهد.

کلاگری هدف اصلی از ارائه این دستاورد را انتخاب مناسب‌ترین فاصله کاشت در گونه صنوبر تبریزی به منظور افزایش تولید چوب در واحد سطح و نیز تولید چوب‌های کم‌قطر (متوسط قطر برابر سینه 15 سانتی‌متر) با دوره برداشت کوتاه (شش سال) برای استفاده در صنایع نئوپان، ام دی اف، فیبر و خمیر کاغذ عنوان کرد و افزود: اجرای این الگو می‌تواند علاوه بر تأمین بخشی از مواد اولیه صنایع وابسته به چوب، زمینه‌ساز افزایش درآمد صنوبرکاران، ایجاد اشتغال پایدار در مناطق روستایی و توسعه زنجیره ارزش محصولات چوبی باشد.

رئیس بخش تحقیقات صنوبر و درختان سریع‌الرشد با اشاره به نتایج این پژوهش در پایان سال سوم پس از کاشت اظهار داشت: تا پایان سال سوم پس از کاشت، متوسط قطر برابر سینه درختان بین ۱۰ سانتی‌متر و ارتفاع کل درختان حدود ۹ متر بوده است همچنین، متوسط حجم در هکتار درختان نیز در پایان سه سال اول  بعد از کاشت، تا 80 متر مکعب گزارش شد.

کلاگری در انتها خاطرنشان کرد: در یک نتیجه گیری کلی، فاصله کاشت ۲ در۲ متر، با کلن صنوبر سالاری پس از سه سال توانسته است به طور متوسط سالانه حدود ۲۷ مترمکعب تولید چوب در هکتار تولید کند؛ رقمی که علاوه‌بر کمک به تأمین بخش قابل ملاحظه­ای از مواد اولیه چوبی کشور، به لحاظ اقتصادی نیز برای صنوبرکاران، قابل توجه ارزیابی می‌شود.

گفتنی است، استفاده از الگوهای علمی کاشت صنوبر در کنار انتخاب کلن‌های مناسب، می‌تواند تحولی مهم در چشم‌انداز توسعه صنوبرکاری کشور ایجاد کند لذا دستاورد مذکور، به‌عنوان الگویی کاربردی در توسعه صنوبرکاری، به‌ویژه در راستای تأمین نیاز صنایع سلولزی کشور، قابل استفاده و تعمیم، ارزیابی می‌شود.