«متهم کردن خاک برای تبرئه سیمان»؛ روایت هومن روانبخش از خشکیدگی چیتگر و سهم مدیریت در بحران
هومن روانبخش، پژوهشگر جنگل، در گفت‌وگو با «درسانیوز» می‌گوید حقابه‌ای که حدود ده سال به پارک نرسید، افت آب زیرزمینی، افزایش دما و ضعف نگهداری، بیش از محدودیت‌های خاک در خشکیدگی نقش داشته‌اند؛ روایتی که پرسش از سهم مدیریت و توسعه شهری را در بحران چیتگر برجسته می‌کند. هومن روانبخش، رئیس بخش تحقیقات جنگل و عضو هیئت علمی مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، در گفت‌وگو با «درسانیوز» تأکید می‌کند که اصل انتخاب چیتگر برای جنگل‌کاری، با توجه به نیازهای تهران در زمان اجرای طرح، تصمیمی قابل دفاع بوده است.
اما هدف جنگل‌کاری نیز بازسازی یک جنگل طبیعی نبود؛ قرار بود فضای سبزی گسترده در غرب تهران ایجاد شود که هم امکان تفرج شهروندان را فراهم کند، هم بخشی از گسترش شهر را مهار کند و هم در مسیر بادهای غربی به جابه‌جایی هوا و کاهش تجمع آلودگی کمک کند.
روانبخش می‌گوید:اگر این عرصه جنگل‌کاری نمی‌شد، فشار گسترش شهر می‌توانست بخش بزرگی از آن را به ساخت‌وساز اختصاص دهد. از نگاه او، وجود چند پارک جنگلی برای کلان‌شهری مانند تهران، حتی کمتر از نیاز واقعی آن است. این توضیحات به معنای انکار محدودیت‌های محیطی چیتگر نیست.
روانبخش می‌پذیرد که در بعضی نقاط، عمق خاک کم است و بستر سنگی می‌تواند رشد ریشه را محدود کند؛ اما می‌گوید: چنین ویژگی‌هایی در بسیاری از مناطق خشک و نیمه‌خشک ایران وجود دارد و به‌خودی‌خود به معنای ناممکن‌بودن جنگل‌کاری نیست.
جهت دریافت اخبار در کانال ایتا مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور کلیک کنید.
