در اين مطالعه مقاومت به شوري تودههاي يونجه بمي، يزدي، رهناني، همداني، قرهيونجه و ارقام رنجر و كريساري مورد بررسي قرار گرفتند. بدين منظور اين تودهها و ارقام در محلول غذايي Jonson، شور شده با پتانسيل 07/0-، 17/0-، 37/0- و 57/0- مگا پاسكال در گلخانه كشت داده شده و زماني كه حدود 10% گياهان به مرحله گلدهي رسيدند، عمل برداشت انجام گرفت. تنش شوري باعث كاهش ارتفاع گياه، وزن خشك قسمت هوايي و ريشه، وزن خشك و سطح برگ و طول ريشه گرديد. در صورتي كه درصد برگ در اثر شوري افزايش داشته است. تودههاي يزدي، رهناني و بمي نسبت به ساير تودهها و ارقام عملكرد بالاتري را داشتند و رقم كريساري بيشترين درصد برگ را دارا بود. تودههاي همداني و قرهيونجه از نظر تمام صفات مورد بررسي به استثناي ارتفاع گياه كمترين رتبه را داشتهاند. تجزيه شيميايي گياهان نشان داد كه تحت تيمار كلرور سديم عناصر سديم و كلر در قسمت هوايي و ريشه افزايش داشته است، ولي مقدار افزايش در تودهها و ارقام مختلف متفاوت بوده است.