بلوط ايراني brantii var. persica Quercus يكي از ارزشمندترين گونه‌هاي درختي است كه در مناطق غربي ايران به ‌فراواني گسترش دارد. اين گونه به شرايط سخت محيطي مانند زمستانهاي سرد، تابستانهاي گرم، دورة خشكي طولاني و ارتفاع زياد سازگار است. براي دستيابي به روند برخي تغييرات و الگوهاي فيزيولوژيكي مؤثر براي حضور بلوط در شرايط محيطي خود، يك منطقة به ‌نسبت دست‌نخورده (بكر) در استان چهار محال و بختياري انتخاب گرديد و در يك دوره يكساله، تغييرات كربوهيدراتهاي غيرساختماني با روشهاي آنزيمي و تغييرات كيفي آميلاز با استفاده از الكتروفورز (با ژل تركيبي پلي آكريل آميد و نشاسته) بررسي شد. نتايج نشان داد كه غلظت كربوهيدراتهاي محلول (گلوكوز، فروكتوز و ساكاروز) در اسفند (قبل از باز شدن جوانه‌ها) بيش از دي بود. غلظت گلوكوز و فروكتوز پس از باز شدن جوانه‌ها و ظهور برگها افزايش يافت و اين روند تا بعد از دوره خشكي‌ (شهريور) ادامه داشت. درحالي‌كه در همين دورة زماني از مقدار ساكاروز و نشاسته به آرامي كاسته ‌شد. پس از پايان تابستان و كاهش دماي محيط مقدار كل كربوهيدراتهاي غير ساختماني در آبان افزايش يافت. در دي ميزان نشاسته خيلي كم ولي ميزان كربوهيدراتهاي محلول زياد بود. نتايج نشان داد كه درختان بلوط براي فراهم كردن انرژي لازم براي انجام فرايندهاي متابوليسمي خود در زمستانهاي سرد و تابستانهاي خشك از ذخاير قندي خود استفاده مي‌كنند. مقدار كل كربوهيدراتهاي ساختماني از 5/18 تا 25/37 ميلي‌گرم در گرم وزن خشك متغير بود. تغييرات فصلي آميلاز با تغييرات غلظت قندهاي گلوكوز و نشاسته در دوره بررسي مطابقت نشان داد.