يكي از اطلاعات و متغيرهاي معرف وضعيت کمی جنگل، توزيع فراواني (تعداد درختان و رويه زميني) در طبقات قطري است كه در تشريح ساختار و درجنگل شناسی و مديريت جنگل كاربردهاي متعدد دارد. اين شاخص براي قضاوت، تعيين نحوه تربيت توده‌هاي جنگلي و برنامه‌ريزيهاي مختلف مي‌بايست با حالت تعادل (نرمال)، سنجيده و مورد ارزيابي قرار گيرد. تحقيق انجام شده درهمين راستا، درجنگلهاي مازندران (منطقه نكاء ظالمرود) در قالب 6 قطعه نمونه يك هكتاري در مناطقي كه خصوصيات ظهور راشستان را در شرايط متفاوت دارا بوده انجام گرديده است. نتايج اين تحقيق نشان مي‌دهد كه علاوه بر ناهمسالي و ظهور گروهي توده‌هاي راش، شرط اساسي در ترسيم منحني تعادل يعني تعداد پايه كافي در هكتار، به‌ويژه در اولين طبقه قطري (10n)، كمتر از حد مورد نياز می‌باشد. رويش جاري ساليانه (قطري) در توده‌های مورد مطالعه 7/2 ميليمتر در سال بوده، بنابراين به منظور برداشت هدفمند (استفاده از حداكثر رويش در حداقل زمان) مي‌توان با اجراي شيوه تك‌گزيني گروهي‌در گردشهاي اول و دوم، قطر هدف 80 تا 85 سانتيمتر و سطح مقطع تجمعي 21 تا 25 مترمربع در هكتار را در حالت تعادل پيش بيني نمود.