• كشف بيشينة كارايي مطالعات كشور در تهية نقشة بيابان زايي به روش فائو و يونپ و تعيين كارايي توان اطلاعاتي كشور به تفكيك 9 فرايند معرف بيابان‌زايي؛
• آگاهي از اين واقعيت که 5/86 درصد از كل مساحت شمال استان خراسان تحت اثر فرايندهاي بيابان زايي با شدتهاي مختلف قرار دارد که در اين ميان، تخريب پوشش گياهي با 46 درصد، عمده‌ترين و فرسايش بادي با 5/0 درصد گستردگي، ضعيف ترين نقش را در بروز اين بحران برعهده دارند.
• تعيين مناسب ترين زمان و مکان کاشت گونه هاي مورد استفاده براي تثبيت ناهمواريهاي ماسه اي.
• معرفي درخورترين زمان، فواصل کاشت، اندازه و سن نهال و قلمه گونه هاي مورد استفاده براي تثبيت ناهمواريهاي ماسه اي .
• انتخاب مناسبترين نوع بادشکن، ارتفاع و فواصل آن براي تثبيت شنهاي روان.
• آگاهي از مزيتها و مشکلات ناشي از کاشت محصولات جاليزي در شن زارهاي تثبيت شده.
• آزمون کارايي آبياري کوزه اي در استقرار نهال و بادشکن زنده .
• آگاهي از دلايل پژمردگي جنگلکاريها در مناطق بياباني و ارايه راهکارهاي عملي بازگرداندن شادابي آنها؛
• تعيين حد بحراني ارتفاع تپه هاي شني از نظرفراهم بودن امکان استقرار پوششهاي گياهي.
• تعيين قلمرو بيابانهاي طبيعي ايران از ديدگاههاي مختلف.
* بي گمان، يکي از کاربردي ترين دستاوردهاي اين بخش که هم اينک توسط بخشي ديگرپي گرفته شده و مي شود، تلاشي بود که متجاوز از دو دهه پيش آغاز گشت؛ تلاشي موسوم به آبخوانداري که بازخوردهاي مثبت آن را مي توان در جاي جاي زيست بومهاي بياباني کشور لمس کرد و مقبوليت علمي و اجرايي آن نيز از سوي سازمان خواربار و كشاورزي ملل متحد (فائو)، به عنوان راهي براي نجات 800 ميليون انسان گرسنه جهان از سوء تغذيه مورد تأييد قرار گرفته است؛ شگردي كه مي‌تواند با جذب تنها 700 ميليارد تومان اعتبار، بحرانِ خسارتهاي ناشي از سيل و خشكسالي در كشور را با مهار 4 ميليارد متر مكعب هرزآب، به كمينه برساند.